تعریف سرمایه//پایان نامه درباره سرمایه گذاری و تامین مالی

تعریف سرمایه

سرمایه از مهم ترین عوامل تجارت بوده و بزرگ ترین وسیله جلب منفعت است. هر شرکت باید دارای سرمایه باشد، تا بتواند نتیجه ای از عملیات خود را که تجارت است برده و منتفع شود. اهمیت شرکت های تجاری را از سرمایه آنها می توان درک کرد(میر الماسی، 1374).

 

 

2-1-3-2- سرمایه در گردش

سرمایه در گردش شرکت مجموعه مبالغی است که در دارایی های جاری سرمایه گذاری می شود. مبالغی که عموما به عنوان سرمایه در گردش معروف گردیده ، ناشی از تفاوت بین داراییهای جاری و بدهی های جاری است. در واقع این تفاوت ناشی از کاربرد روشی  است که بوسیله آن داراییها و بدهی ها به صورت جاری و غیر جاری طبقه بندی می گردند(میر الماسی، 1374).

سرمایه گذاری بیش از اندازه در دارایی های جاری، منجر به کاهش احتمال عدم باز پرداخت تعهدات در سررسیدو در نتیجه ریسک پایین عدم تسویه تعهدات کوتاه مدت می شود. حال آنکه نگهداری بیش از اندازه دارایی های جاری، به مفهوم بلوکه کردن منابع شرکت است که به سودآوری پایین، به دلیل عدم توانایی در سرمایه گذاری در پروژه های بلند مدت سودآور می انجامد. با مدیریت موثر سرمایه در گردش، شرکت ها می توانند وابستگی شان را به وجوه برون سازمانی کاهش داده، وجوه نقد خود را برای سرمایه گذاری بیشتر آزاد گذاشته که به انعطاف پذیری مالی بیشتر منجر خواهد شد(راتا و اریک، 2011).

سرمایه در گردش یک شرکت جهت اخذ وام همواره در صدر توجهات اعطاء کننده اعتبار قرار دارد.  لئوپولد[1] بیان می کند که معروفیت سرمایه در گردش در نزد عموم به مثابه معیار نقدینگی و سلامت مالی کوتاه مدت آن قدر گسترده می باشد که به ندرت نیاز به تهیه مدرک و سند دارد(میرالماسی، 1374).

بیشتر مطالعات قبلی در مورد سرمایه در گردش بر سود آوری تمرکز داشته اند. با این حال مطالعات تجربی بیانگر وجود عوامل موثر دیگری مانند ویژگی های شرکت ، شاخص های تجاری و صنعت بر سرمایه در گردش است. بررسی عوامل شاخص و عمده ای مانند ساختار سرمایه ، فرصت های رشد،رشد فروش ، سود آوری و جریان وجوه نقد عملیاتی شرکت بر مدیریت سرمایه در گردش از اهمیت قابل توجهی برخوردار است(میر الماسی، 1374)

یکی از وظایف مدیر مالی ، اعمال مدیریت بر سرمایه در گردش می باشد.مدیریت سرمایه در گردش نیز عبارت است از تعیین حجم و ترکیب منابع و مصارف سرمایه در گردش به نحوی که ثروت سهامداران افزایش یابد. مدیریت سرمایه در گردش در واقع همان مدیریت بر دارایی ها و بدهی های جاری می باشد. مهم ترین دارایی جاری عبارت از وجه نقد، حساب های دریافتنی و موجودی ها می باشند. قسمت دیگر سرمایه در گردش حساب های پرداختنی است(رحمان ونصر، 2007).

اگر سرمایه در گردش ضعیف شود، شرکت به سختی می تواند شکوفا مانده، به فعالیت خود ادامه دهد. نبود سرمایه در گردش کافی به عنوان یک علت اصلی ورشکستگی واحد های تجاری کوچک در بسیاری از کشورهای در حال توسعه و پیشرفته قلمداد می شود. ناتوانی در درک عوامل تعیین کننده و اندازه گیری مقدار کافی سرمایه در گردش به ورشکستگی شرکت منجر می شود(گیتمن، 1974).

هدف مدیریت سرمایه در گردش، کسب اطمینان از استفاده بهینه از منابع برای سودآوری وحداکثر کردن ثروت سهام داران است. بنابر این، سرمایه در گردش می تواند یکی از عوامل ایجاد کننده ارزش برای سهام داران در نظر گرفته شود. بر اساس دیدگاه راپاپورت[2]، کاهش سرمایه گذاری مازاد در سرمایه در گردش، به افزایش ارزش برای سهام داران می انجامد. کاهش نیاز اضافی به سرمایه در گردش،بدین معناست که یک کسب وکار، دارای جریان های نقد خروجی کمتری برای موجودی ها و بدهکاران باشد و افزایش در جریان های نقد ورودی، ارزش کسب و کار را افزایش می دهد(بندرو کیت، 2002). وجود منابع مالی مازاد در شرکت ارزشمند تلقی می شود؛ زیرا در این حالت این اطمینان وجود دارد که برای سرمایه گذاری در فرصت های سرمایه گذاری سودآور که ممکن است شرکت با آن روبه رو شود، منابع مالی قابل دسترسی در اختیار داشته باشد(برلی ومایز، 2003).

مدیریت سرمایه در گردش بر سودآوری و ریسک شرکت ها و در نتیجه بر ارزش شرکت ها تاثیر وافری دارد. در واقع مدیریت سرمایه در گردش را می توان قدرت ایجاد تعادل بین سود و ریسک معنا کرد. زیرا تصمیم درباره افزایش سود شرکت منجر به افزایش ریسک و در مقابل تصمیم درباره کاهش ریسک منجر به کاهش سود شرکت می شود. تصمیم گیری درباره میزان سرمایه گذاری در حسابهای دریافتنی و موجودی کالا و میزان تقبل اعتبار از تامین کنندگان کالا و خدمات، مولفه های اصلی مدیریت سرمایه در گردش را تشکیل می دهد و از آن با عبارت”چرخه تبدیل به نقد” شرکت ها یاد می شود(گیتمن، 1974).

سرمایه در گردش را با معیارها و مولفه های مختلفی می سنجند. چرخه تبدیل وجه نقد، مولفه اصلی مدیریت سرمایه در گردش به حساب می آید و بیانگر مدت زمانی است که شرکت منابع ناشی از فعالیت را به وجه نقد تبدیل می کند. چرخه ی تبدیل وجه نقد در بر گیرنده ی مدت زمان وصول مطالبات، مدت زمان نگهداری موجودی کالا و مدت زمان پرداخت حسابهای پرداختنی است(لانگ و همکاران، 1993).

یکی دیگراز متغیر های تاثیر گذار بر مدیریت سرمایه در گردش،جریان وجوه نقد عملیاتی است. در حال حاضر تغییر در جریان وجوه نقد عملیاتی به عنوان منبع و سرچشمه ی وجوه نقد شرکتها ، تاثیر بسزایی بر روی ساختار دارایی و سرمایه از جمله وجوه نقد نگهداری شده ، سرمایه گذاری و تامین مالی خارجی دارد؛ به گونه ای که افزایش در وجوه نقد شرکتها، در کوتاه مدت موجب افزایش پ انداز و کاهش تامین مالی خارجی و در بلند مدت افزایش سرمایه گذاری و تامین مالی خارجی می شود. شرکتهایی که چرخه تبدیل وجه نقد کوتاه تری دارند، به دلیل برگشت سریع منابع مالی به شرکت گردش وجوه نقد عملیاتی بیشتری دارند. بنابراین یک رابطه منفی بین چرخه ی تبدیل وجوه نقد و جریان وجوه نقد عملیاتی وجود دارد(ماس و استین، 1993).

12-Leopold

[2]-Rappaport