انواع سیاست­ ارزیابی عملکرد//پایان نامه ادراك كاركنان و رضایت شغلی

انواع سیاست­های ارزیابی عملکرد

با توجه به اهمیت عوامل نیروی انسانی، سرمایه، محصول و مدیریت می­توان سیاست­های ارزیابی را به صورت زیر دسته­بندی نمود (یزدانی،85:1385):

الف ) ارزیابی مالی : این ارزیابی توسط نسبت های مالی و یا گزارشات و روش هایی نظیر سود و زیان ، بودجه بندی ، تطابق بودجه ، هزینه یابی بر مبنای فعالیت و .. صورت می گیرد.

ب) ارزیابی منابع انسانی : این ارزیابی توسط روش هایی نظیر کارسنجی ، انتخاب اجباری ، قیاسی، ثبت وقایع حساس، مقایسه زوجی و … صورت می گیرد.

ج) ارزیابی فرایندهای تولید: این ارزیابی توسط روش های زیر انجام می­گیرد.

  • روش های آدام اسمیت
  • کارسنجی تیلور
  • کنترل پروژه
  • کنترل کیفیت آماری
  • مدل های برنامه ریزی کنترا تولید

د) ارزیابی فرایندهای مدیریت : این ارزیابی به روش های زیر صورت می­گیرد.

  • ایزو 9000-140000
  • مدیریت بر مبنای هدف
  • مدیریت کیفیت جامع
  • جایزه مالکوم بالدریچ
  • نظام مدیریت هوشین
  • خودارزیابی
  • کارت امتیازی متوازن
  • مدل های بلوغ
  • بنیاد اروپایی مدیریت کیفیت
  • دیدگاه ذی نفعان
  • مدل های کمی و ریاضی مانند تحلیل پوششی داده ها و …(یزدانی،85:1385).

در اینجا برخی از سیاست­های ارزیابی عملکرد توضیح داده شده است.

  • روش ارزیابی عملکرد یکپارچه

تاکید محققان بیشتر بر ترویج رویکرد مورد به مورد برای ارزیابی عملکرد سازمانی در مقابل تئوری یکنواخت ناشی از چارچوب­ها بود. بنابراین ادبیات ارزیابی عملکرد، برخی از دستورالعمل­ها و ویژگی­های مربوط به سیستم­های ارزیابی عملکرد یکپارچه را بیان می­کند که به شرح زیر است (گومز و همکاران،2014):

  • باید اطلاعات غیر مالی مربوطه، بر اساس عوامل کلیدی موفقیت هر کسب و کار منعکس شود.
  • باید به عنوان ابزار تبیین استراتژی و نظارت بر نتایج کسب و کار پیاده شود.
  • باید بر اساس اهداف سازمانی، عوامل حیاتی موفقیت، نیازهای مشتری باشد و باید بر هر دو جنبه مالی و غیر مالی نظارت داشته باشد.
  • باید اساسا به صورت پویا با توجه به استراتژی تغییر کند .
  • باید نیازهای مربوط به شرایط خاص را رفع کند و باید بلند گرا بوده و همچنین به سادگی درک و اجرا شود.
  • باید با سیستم ­های پاداش مرتبط باشد. و
  • معیارهای مالی و غیر مالی باید در چارچوب استراتژیک هم تراز و متناسب باشند (گومز و همکاران،2014).